Welkom!!
Ik ben Lizsy.
Zou zo onderhand wel in aanmerking mogen komen voor een koninklijke onderscheiding, afgaande op wat ik heb meegemaakt in de zorg en mijn doorgaans keurige reacties daarop.
Soms denk ik: "Had ik nou maar".
Zoals die keer dat ik op een rustige late zondagavond op de gang in het ziekenhuis stond, de lange meters naar de uitgang bekijkend.
Het was een paar dagen na een buikoperatie. Een van de risico's was het inhechten van een zenuw, en daar had ik precies mee te mken. Ik kon niet rechtop staan of lopen. Het was mechanisch onmogelijk.
Maar de verpleegkundige die me op de gang tegenkwam vond dat ik me aanstelde en gewoon in m'n bed moest gaan liggen (en vooral niet lastig zijn, wat ik sowieso niet was).
Haar snauwerige toon galmde nog na, terwijl ik de lange gang inkeek... als bevroren in de tijd.)
Wat wilde ik graag gewoon het ziekenhuis uitlopen en naar huis bellen om me op te halen.
Maar zoiets hoort niet, zoiets doe je niet.... dus strompelde ik de kamer weer in.
Als niemand wilde luisteren en zonder me iets te vragen al concludeerde dat ik me aanstelde....
Barst er dan maar mee... de consequenties zijn toch voor mezelf...
Met kracht en moeite trok ik me recht aan de rand van het bed. Ik hoorde een luide knoep...
Nu, zowat 25 jaar later, is het gevoel in mijn buik nog verstoord. Komt nooit meer goed.
Mijn fout omdat ik het geduld met "de zorg" verloor.
Ik heb er wel van geleerd.
Zonder reactie en zonder feedback verandert er niets.
.
.
